Wie hij is en wie hij was
Bij mijn opa is na zijn coma van tien dagen een grote verwarring ontstaan. Hij heeft nog geen diagnose gekregen, maar alles wijst op een vorm van dementie. Het is opmerkelijk hoe hij bij het gebruiken van zijn oude scheermachine heel heldere momenten heeft, tussen al de verwarring van alledag door.
Thuis in Zwanendal
Mijn moeder Rita verhuisde op 89-jarige leeftijd naar een woonzorgcentrum. Lange tijd reageerde ze op naar een bejaardenhuis gaan met ‘over mijn lijk’. We hebben een verhuiskaart voor haar gemaakt die ze kon delen met anderen zodat ze niet naar “dat huis voor bejaarden” verhuisde, maar naar de Wingerd verhuisde. Hierdoor aanvaardde ze die nieuwe plek en keek ze er al snel zelfs naar uit.
Een helpende hand
Mijn grootvader heeft dementie en zit nu bijna 3 jaar in een zorginstelling. Het eerste jaar dat hij daar verbleef, zwierf hij constant door de gang en liep hij met zijn rollator kamers in en uit.
Al fluisterend in haar sappig dialect
Bij mijn wekelijks bezoek aan een afdeling voor mensen met dementie, leerde ik Francine kennen. Francine is een spraakzame dame en vindt het heel interessant om het over ‘de bloemetjes en de bijtjes’ te hebben. Zo kwam ze me een keer al fluisterend vragen wat ik ‘daar beneden’ tussen mijn benen heb. Of vroeg ze me in haar sappige Genkse dialect wie er allemaal één keer in de maand bloedde.
Terug op dezelfde golflengte
Ik zorg nu al een hele tijd voor Jef die al vele jaren met zijn vrouw in hun gezellige appartement woont. Waar hij lang een man vol verhalen was, die leefde van de gesprekken met de ander, was Jef de laatste maanden erg teruggetrokken en ongeïnteresseerd. Hij wilde nergens heen, had nog amper contact met zijn familie en zelfs zijn vrouw had moeite om nog met hem een gesprek aan te gaan. Liever trok hij zich terug, in zijn kamer of in een hoekje van de woonkamer.