Dementie, mijn verhaal: Jan Van Gils

Dementie, mijn verhaal: Jan Van Gils

Personen met dementie schrijven hun eigen verhaal, in eigen woorden, met misschien hier en daar een foutje. Heel wat mensen met dementie hebben goede en slechte ervaringen betreffende hun dementie die ze willen delen met lotgenoten. Die onderlinge uitwisseling kan erg verrijkend zijn. Na het initiatief 'Hand in Hand', manifest van mensen met dementie, heeft de 'Vlaamse werkgroep van mensen met dementie' daarom een nieuw initiatief genomen met als titel ‘Dementie, mijn verhaal’.

Jan Van Gils, lid van de 'Vlaamse werkgroep van mensen met dementie', bijt voor de website van de campagne 'Vergeet dementie, onthou mens' alvast graag de spits af met enkele persoonlijke ervaringen. Heb je zelf interesse om als persoon met dementie jouw verhaal met ons te delen? Twijfel dan zeker niet en stuur jouw korte of langere teksten door naar communicatie [at] alzheimerliga.be en olivier.constant [at] dementie.be.

Een eerste ervaring

Anderhalf jaar geleden werd ik geconfronteerd met de diagnose. Dat was hard. Ik was al diverse maanden op zoek naar problemen in mijn hersens, maar bepaald naar het genezen ervan. Maar zo ging het niet. Ik kreeg een medicatie mee maar als die niet werkte moest ik daarmee maar stoppen. Daarmee was ik niet tevreden en ben ik verder gaan zoeken. Er verscheen in die periode aardig wat informatie in binnen- en buitenland over de discussie ervan. Ik vroeg ook informatie bij het Expertisecentrum Dementie Vlaanderen (die bezorgde mij prompt informatie), ook een goed geïnformeerde vriend apotheker wist heel wat en een neuroloog bevestigde dat diverse medicatie geen waarborg kon bieden, hij was alleen zeker dat veel beweging (fietsen, zwemmen, wandelen, …) goede effecten heeft. En daarmee ben ik aan de slag gegaan.

Een andere ervaring

In Mechelen bestaat ’t moNUment. Dat is een inloophuis voor personen met dementie (en hun mantelzorgers).  Ik heb al mijn moed gezocht en naar dat huis gefietst. Ik werd er prima onthaald. Al mijn vragen, onzekerheden, ervaringen kwamen op tafel samen met goede koffie. Later maakte ik kennis met praatgroepen met mensen met dementie maar ook met mantelzorgers (ook al wist ik toen nog niet wat dat waren). Het interessants waren de andere mensen met dementie: soort zoekt soort, zo ontwikkelen zich vriendschappen.

Jan Van Gils, lid van de 'Vlaamse werkgroep van mensen met dementie'