Dementie, mijn verhaal: Antonio La Paglia

Dementie, mijn verhaal: Antonio La Paglia

Heel wat mensen met dementie hebben goede en slechte ervaringen betreffende hun dementie die ze willen delen met lotgenoten. Die onderlinge uitwisseling kan erg verrijkend zijn. Daarom heeft de 'Vlaamse werkgroep van mensen met dementie' een nieuw initiatief genomen onder de titel 'Dementie, mijn verhaal'. Na het initiatief 'Hand in Hand', manifest van mensen met dementie, wil de 'Vlaamse werkgroep van mensen met dementie' personen met dementie aanmoedigen om hun verhaal te delen: in eigen woorden, met misschien hier en daar een foutje.

Antonio La Paglia heeft jongdementie en schreef zijn persoonlijke ervaringen neer naar aanleiding van de coronacrisis. Recht uit het hart, zonder opsmuk. Het is één van de vele brieven die Antonio schrijft en dat zal hij naar eigen zeggen blijven doen zolang zijn gezondheidstoestand het toelaat.

Heb je zelf interesse om als persoon met dementie jouw verhaal met ons te delen? Twijfel dan zeker niet en stuur jouw korte of langere teksten door naar communicatie [at] alzheimerliga.be en olivier.constant [at] dementie.be.

Het is zo vreemd.
De lucht is grijs, en trilt onrustig.
Haast u niet, de winkel karretjes piepen en kraken
vol met voorraad.

Ik voel mij onzeker, door deze onzichtbare virus die geen grenzen heeft en geen onderscheid maakt tussen jong en oud.
Iedereen wil zijn eigen beschermen, maar soms egoïstisch.

De tijd raast voorbij, de mensen lijden, de ziekenhuizen zijn overrompeld met patiënten die smeken naar hulp.
De zorgsectors zijn beangstigd, en stellen zich vragen,
zijn wij hier klaar voor.
kunnen wij nog genoeg aandacht geven, hoe lang kunnen wij dit nog volhouden?
Niemand kan een antwoord geven.

Deze mensen begrijpen niet altijd wat hun overkomt ze stellen zich vragen, waarom komt jij niet meer, ik wacht al zo lang, ik ben angstig, waarom verstop jij je, ben jij kwaad op mij….?
Kunnen wij hiervan leren, wees zorgzaam voor elkaar, buren en oudere mensen die mindervalide zijn.

Plots is alles veranderd, het verzorging personeel lopen rond met mondmaskers en beschermpakken.
Ik krijg geen bezoek meer,
ik krijg geen knuffel meer,
ik begrijp het niet.
Help mij om dit te begrijpen het is zo vreemd allemaal.

Ik hoop dat wij nog lang van deze mooie blauwe aardbol kunnen genieten.
Die mooi blauwe aarde die wij stilletjes aan het vernielen zijn.
Als dit voorbij is zullen wij ons knuffelen en zeggen, we hebben het gehaald met ons allen.

Antonio La Paglia