Wim Van Loocke

Wim Van LoockeWim Van Loocke
‘We zijn het verzorgend personeel heel dankbaar voor hun inzet en begeleiding. Het goede werk in die sector mag ook wel eens in de verf gezet worden.’

Wim Van Loocke getuigt over zijn vader die vasculaire dementie had. Zoals meestal ging aan de diagnose een hele periode vooraf waarin familie en andere mensen uit de naaste omgeving geleidelijk aan begonnen te merken dat er iets aan de hand was.

‘Het eerste dat ik zelf opmerkte was dat mijn vader plots in drukletters begon te schrijven in plaats van in zijn gewone handschrift’, vertelt Wim. ‘Maar hij was eerder geopereerd van een goedaardige hersentumor, dus dan denk je nog niet meteen aan dementie. Toen er meer en meer signalen begonnen te komen is men, op verwijzing door de huisdokter, dit proces beginnen opvolgen door regelmatige testen. Daaruit bleek dat hij snel achteruit ging. Zowel voor mijn vader als voor ons was de diagnose uiteindelijk een bevestiging. Mijn vader wist dat er iets fout zat. Maar op dat moment was zijn woede om wat er niet meer ging en misliep al veel minder. Elisabeth Kübler-Ross beschreef een aantal fases, die mensen die terminaal ziek zijn doorlopen. Als ik nu terugkijk, zijn die zowel voor mijn vader als voor onszelf herkenbaar: eerst is er de ontkenning, dan woede om wat je overkomt, dan de neerslachtigheid en uiteindelijk de berusting.’

De kracht van muziek

Toen bleek dat Wims vader nog moeilijk zelfstandig kon wonen, ging men op zoek naar een oplossing. ‘Hij is eerst opgevangen in een dagcentrum en later opgenomen in het woonzorgcentrum. Via de websites www.dementie.be en www.onthoumens.be vond ik de broodnodige informatie. Wat beschreven werd was zo herkenbaar. Het was een grote opluchting om te lezen dat je niet alleen stond. Ik had geen idee dat er zoveel bestond. Die websites hebben voor mij een wereld geopend. Ik heb alle info doorgestuurd aan mijn familie en aangedrongen op een familieraad. Daar hebben we samen over de opvang van vader beslist. De mensen van het dagcentrum hadden mij geadviseerd hem hierover niks te vertellen en hem gewoon te brengen. Ik ben daar zeer dankbaar voor, want je weet niet hoe je dat moet aanpakken. Het is ook heel emotioneel. Toen we daar aankwamen was hij gedesoriënteerd, maar het personeel heeft hem op een wonderbaarlijke manier opgevangen.’

Muziek was heel belangrijk voor Wims vader. ‘Wij hebben een muzikale familie. Zowel een broer als een zus hebben aan het conservatorium gestudeerd. Mijn zus is zelfs opgeleid als muziektherapeute. Zij heeft twee keer opgetreden in het woonzorgcentrum en telkens was mijn vader zo fier als een pauw! Hij is altijd erg blijven genieten van haar dwarsfluitmuziek.’

Warme zorg

Dat het taboe rond dementie nog niet verdwenen is, ondervond Wim. ‘Wat je niet kent, schrikt af. Toen mijn vader meer en meer moeilijkheden kreeg, begonnen vrienden weg te blijven. Hij raakte wat geïsoleerd. Wij speelden allebei tennis en ik heb hem nog lang meegenomen, maar mensen vermeden hem. Op de duur heb ik dat afgebouwd om hem te beschermen. De omgeving dient dementie te aanvaarden en mee te evolueren in het proces, maar dat bleek allesbehalve evident. Gelukkig konden mijn vaders zus en zijn beste vriend wel meegaan in zijn leefwereld. Die hebben hem tot op het laatst trouw meegenomen en bezocht. De meeste mensen hebben geen idee van dementie. Het brengt totale desoriëntatie en angst met zich mee, maar net zo goed zijn er ook nog veel warme en intense momenten.’

Naar het beleid toe heeft Wim nog een suggestie. ‘Ondanks de mooie periodes die er zeker nog zijn, weegt dementie zwaar op de partner. Mijn vaders vriendin kon het plots niet meer aan. Het zou goed zijn mocht er een soort van meldpunt bestaan voor noodsituaties, een noodhulp. Mijn vader stond op de wachtlijst voor het woonzorgcentrum van onze keuze, maar dat betekent niet dat er plaats is als de nood hoog is. Wij zijn maanden elk weekend gaan zorgen en zelfs blijven inslapen tot het uiteindelijk niet meer haalbaar was. Via de dokter en een korte omweg langs een ander rusthuis is vader dan toch terechtgekomen in het woonzorgcentrum. We zijn hen heel dankbaar voor hun inzet en de goede begeleiding. Dat was voor ons absoluut een positieve ervaring. Het goede werk in die sector mag ook wel eens in de verf gezet worden’, besluit Wim.

Meer ambassadeurs en getuigen

Els de Schepper
Ambassadeur

Els de Schepper

Peter Rouffaer
Ambassadeur

Peter Rouffaer

Jasmine Coppens
Ambassadeur

Jasmine Coppens

Ingrid Vandamme
Ambassadeur

Ingrid Vandamme