Renaat Tallon

Renaat TallonRenaat Tallon
‘Ik voel me nu veel beter dan in het begin bij mijn diagnose. Misschien is dat aanvaarding?’

De campagne ‘Vergeet dementie, onthou mens’ wil het taboe rond dementie doorbreken en mensen met dementie een stem geven. In een intrigerend interview vertelt dhr. Renaat Tallon over zijn rijke leven, ondanks het feit dat hij een tijdje geleden de diagnose ‘alzheimer’ kreeg.

Naar woorden zoeken
‘De eerste signalen dat er iets niet meer klopte, kreeg ik op mijn werk. Ik heb 40 jaar in Zwitserland gewoond en had een hoge functie bij de Wereldpostunie. Na mijn pensioen was ik nog actief als vertegenwoordiger van de gepensioneerde collega's bij het beleggingscomité van de pensioenkas van de Wereldpostunie. Alle vergaderingen verliepen in het Engels en ik begon te merken dat ik moeite kreeg om de discussies te volgen. Ik moest meer en meer naar woorden zoeken. Ook in het Frans, Duits en Nederlands kon ik moeilijker mijn woorden vinden. Thuis vergat ik al eens een naam van een kleinkind. Maar het werd alarmerend toen ik af en toe begon flauw te vallen, de eerste keer op reis in Oezbekistan. Daarna, terug in Zwitserland, werd ik niet goed tijdens een rit met de wagen en ben ik tegen een muur gebotst. Ik ben dan gehospitaliseerd, de politie is erbij gekomen en ik heb het autorijden moeten opgeven.’

Omgaan met de diagnose
‘Na elk kort bewustzijnsverlies - ik ben ook verschillende keren gevallen - heeft men gezocht naar de oorzaak, maar niets gevonden. Mijn dochter, die ook arts is, heeft mij naar een cardioloog gestuurd, zonder resultaat. Tenslotte ben ik in een geriatrisch ziekenhuis in Bern opgenomen, nadat de politie mij op de parking van mijn werkplaats vond, terwijl ik eigenlijk op weg was naar de verjaardag van mijn dochter. Ik had blijkbaar ook mijn huis open en met lichten aan achtergelaten. Ik kon mij daar niets van herinneren.’

In dat ziekenhuis werd uiteindelijk de diagnose gesteld: de ziekte van Alzheimer. ‘Ik ben goed opgevangen in het ziekenhuis in Bern en ben veel beginnen lezen over de aandoening. Ik ben terug naar België gekomen, naar Leuven, waar mijn broers en zussen woonden. Ik wilde me voorbereiden op wanneer communicatie en oriëntatie moeilijker zullen worden. In Leuven was ik ‘thuis’, het was bekend terrein en ik kon er mijn eigen taal spreken. Zelfs het Leuvens  waar ik mee opgroeide’, lacht Renaat.

Hoop koesteren
‘Ik word nu prima begeleid door mijn huisarts, een dame die mij goed informeert. Maar ik zie zelf ook wel de bevestiging van wat ik vroeger over dementie las … Ik voel me echter nu veel beter dan in het begin. Soms voelt het zelfs alsof ik genezen ben. Misschien is dat aanvaarding?’
De grootste verandering was voor meneer Tallon ongetwijfeld het verminderde contact met anderen, het wegvallen van de vroegere collega’s. ‘Ik ben van een druk sociaal leven naar bijna niets gegaan. Dat is moeilijker dan de hele verhuis naar België.’

Renaat merkt ook dat dementie in de maatschappij veel meer bespreekbaar wordt. ‘Ik lees er over in kranten, er zijn programma’s over op televisie. Ik ga naar voordrachten over dementie en heb ook nog pas de film ‘Vergeet me niet’ gezien op het filmfestival in Leuven. Ik vond die trouwens heel mooi, hoewel voor mij niet direct herkenbaar. Zelf heb ik ook contact met andere mensen die dementie hebben. Het is ook belangrijk dat mensen met dementie zelf gehoord worden’, besluit meneer Tallon. Dat hij met zijn eerlijke verhaal vele mensen perspectief zal bieden, lijdt geen twijfel!
 

Meer ambassadeurs en getuigen

Wim Van Loocke
Ambassadeur

Wim Van Loocke

Els de Schepper
Ambassadeur

Els de Schepper

Pol Goossen
Ambassadeur

Pol Goossen

Kasper Bormans
Ambassadeur

Kasper Bormans